Lamat lamat sitho mendengar seseorang bersenandung melantunkan sebuah syair lama dan si tho mencoba menyimak senandung itu sambil sesekali menggosok matanya ;
Sing ora bisa maling padha digething.
Sing pinter duraka padha dadi kanca.
Wong bener thenger-thenger,
wong salah bungah-bungah.
Akeh bandha muspra ora karuwan larine.
Akeh pangkat drajat padha minggat ora karuwan sababe.
Bumi saya suwe saya mungkret.
Bumi sekilan dipajegi.
Wong wadon nganggo panganggo lanang.
Iku tandhane kaya raja kang ngumbar hawa napsu,
ngumbar angkara murka,
nggedhekake duraka.
Wong apik ditampik,
wong jahat munggah pangkat.
Wong agung kesinggung,
wong ala pinuja-puja.
Wong wadon ilang kawanitane,
wong lanang ilang kaprawirane.
Akeh jago tanpa bojo. …
Wanita padha ora setya, laku sedheng bubrah jare gagah.
Suara tembang makin dekat dan terhenti ketika dirasakan pundaknya di pegang seseorang……..
” ngger mari istirahat digubuk saya …hari sudah mulai malam banyak binatang disini , monggo ….jangan sungkan saya pun Sancoko “
Sitho segera bangkit dari duduknya untuk mengikuti saja ajakan tersebut
Langkah demi langkah sampailah sitho berhenti ketika sudah didepan rumah , ” monggo pinarak ……masuk ini gubuk saya …… ki Sancoko menyilakan masuk sambil nyulut lampu sentir … ..
” Silakan ..,ki Sancoko menunjuk lincak bambu disamping pintu.
” Bukankah angger ini wayahe mas Bei …..?
“Ooo saya Senggotho saking Purwanggan ” sela si tho.
“”Ya wayah nagari ngayogyo ………. ada niyat apa di Gisik sungai itu.?”
Si tho menggelengkan kepala ” mboten , tidak ada niyat cuma ngikuti langkah mumpung lagi ada waktu longgaran “
” biasanya siapa yang datang ketempat itu tidak lain orang yang ngluru berkah kasekten lan kamukten “ Sancoko berjalan ke belakang …
Di Telinga Si tho masih terngiang kidung yg didengarnya tadi Serat Jayabaya yang dilantunkan oleh ki Sacoko …
” Orang tak bisa mencuri dibenci…
” Orang pembohong dijadikan idola dikawani….
Bumi di pajeki ……ah jaman edan …jaman edan……guman sitho,
” ya bener tadi tembange Jaman Edan , jangan heran itu sudah terjadi dimana mana wong kuto pada edan piweling itu malah di anggep ramalan opo wong jowo tukang ngramal ….., ini aku tadi nggoreng manuk gemak enak nggancani tela godok monggo ” ki Sancoko menyuguhkan makanan tela rebus sama Puyuh goreng .
Tanpa sungkan …. sitho pun larut menyantap hidangan yang sudah disiapkan oleh orang yang baru dikenalnya……… wareg tentu saja.
“Nah istirahatlah dulu disini ….nanti saya antar ke Mangiran saya mau ngileni sawah sebentar ..kata ki Sancoko sambil berlalu .
Tanpa komando dan sungkan sungkanan sitho langsung merebahkan diri di atas lincak bambu …..kreeet




